Thursday, 11 September 2014

အိမ္ရွင္မတစ္ဦး၏ မာန၊ မိခင္တစ္ဦး၏ သတၱိ


ေဒၚလွရီ (ဓာတ္ပံု - သီဟ)

‘‘အိမ္ေထာင္ေရးကို အ႐ႈံးေပးလိုက္ရေပမယ့္ အလုပ္ကိုေတာ့ အ႐ႈံးမေပးပါဘူး’’ဟု ေျပာလာသူမွာ အသက္ (၅၅)ႏွစ္အရြယ္ ေဒၚလွရီပင္ျဖစ္သည္။ ေဒၚလွရီသည္ လူသာမန္တုိ႔မေရာက္လို၊ မေနလိုသည့္ ေနရာတစ္ခုတြင္ သားသမီးမ်ားႏွင့္အတူ ေနထိုင္ရင္း ေတာ္႐ံုေယာက္်ားတစ္ေယာက္ပင္ မလုပ္လုိသည့္ အလုပ္ျဖင့္ ႏွစ္ေပါင္းသံုးဆယ္နီးပါး အသက္ေမြးခဲ့သူျဖစ္သျဖင့္ ထိုစကားကုိ ေျပာျခင္းျဖစ္သည္။

လူမစည္ကားအပ္သည့္ ေနရာမ်ားဟု သတ္မွတ္ၾကသည့္ ေဆး႐ံု၊ တရား႐ံုး၊ သခ်ႋဳင္းကုန္း စသည့္ေနရာမ်ားႏွင့္ တဲြစပ္၍ လုပ္ကုိင္စားေသာက္ေနရသည့္ ေအာက္ေျခအလုပ္သမားမ်ားကုိ လူမႈအသိုင္းအ၀ုိင္းက ယခုအခ်ိန္ထိ အျမင္ၾကည္လင္ျခင္းမရိွေသးေပ။ အထူးသျဖင့္ ေဆး႐ံုမ်ားရိွ ေရခဲတိုက္အလုပ္သမားမ်ားႏွင့္ သခ်ႋဳင္းကုန္းမ်ားရိွ ေခါင္းတလားျဖင့္ စီးပြားေရးလုပ္စားၾကသူမ်ားသည္ သာမန္လူ႔အသုိင္းအ၀ုိင္းတြင္ ၀င္ဆံ့ရန္ခက္ခဲသည့္ အေနအထားတြင္ပင္ ရိွေသးသည္။

ထိုသူမ်ားထဲတြင္ ေဒၚလွရီလည္း တစ္ဦးအပါအ၀င္ပင္ ျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ေဒၚလွရီလုပ္စားရသည့္ အလုပ္မွာ တျခားေခါင္းတလားအလုပ္ျဖင့္ စီးပြားရွာသူမ်ားကဲ့သုိ႔ ေခါင္းတလားေရာင္းျခင္းမဟုတ္။

ျမန္မာႏုိင္ငံရိွ အမ်ိဳးသမီးမ်ား လုပ္ေလ့မရိွသည့္ ဆုိက္ကားနင္းသည့္အလုပ္ပင္ ျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ေဒၚလွရီသည္ သြားလာလႈပ္ရွားႏုိင္သည့္ လူမ်ားကုိ လိုရာခရီးသို႔ လုိက္ပုိ႔ေပးရသည့္ ဆုိက္ကားနင္းျခင္းအလုပ္မဟုတ္ဘဲ ေခါင္းတလားမ်ားအား ဆုိက္ကားျဖင့္ သယ္ပုိ႔ေပးရသည့္အလုပ္ကို လုပ္ကုိင္အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းျပဳေနသည္။

ဗဟန္း၊ ေရႊတိဂံုေစတီေျမာက္ဘက္မုခ္အနီးတြင္ ေမြးဖြားလာခဲ့သည့္ ေဒၚလွရီသည္ အသက္(၂၀)ေက်ာ္အရြယ္တြင္ အိမ္ေထာင္က်ခဲ့ၿပီးေနာက္ ခင္ပြန္းျဖစ္သူ၏ အလုပ္ရိွရာေနာက္သုိ႔ လုိက္လာရင္း ယခုေရေ၀းသုသာန္အနီး ေခါင္းတလားမ်ားေရာင္းခ်သည့္ဆုိင္ခန္းတစ္ခုတြင္ ဆုိင္ခန္းရွင္၏ခြင့္ျပဳခ်က္ျဖင့္ ေနထုိင္ေနသူျဖစ္သည္။ ခင္ပြန္းမွာ ယခင္ကပင္ ထိုအလုပ္ကုိ လုပ္ကုိင္သူျဖစ္သျဖင့္ ေဒၚလွရီလည္း ေသွ်ာင္ေနာက္ဆံထံုးပါ လုိက္လာရင္းပင္ ထုိအသိုင္းအ၀ုိင္းထဲတြင္ က်င္လည္ခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။

ေနာက္ပုိင္း ခင္ပြန္းျဖစ္သူက ယမကာရဲ႕ေက်းကြၽန္ျဖစ္ကာ အလုပ္လုပ္ကုိင္ျခင္းမရိွေတာ့သည့္ အေျခအေနတြင္ မိသားစုစား၀တ္ေနေရးအတြက္ ေဒၚလွရီ ယခုအလုပ္ကို အရဲစြန္႔လုပ္ကိုင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ အသက္(၂၀)ေက်ာ္အရြယ္တြင္ အိမ္ေထာင္က်သည့္ ေဒၚလွရီသည္ အသက္(၂၈)ႏွစ္အရြယ္တြင္ ယခုအလုပ္ကို စလုပ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္ဟုဆိုသည္။ လုပ္ခါစအခ်ိန္မ်ားက ေခါင္းတလားသယ္သည့္ အလုပ္အျပင္ စီးနင္းလိုသူမ်ားအား လိုရာခရီးသုိ႔ လုိက္ပုိ႔ေပးခဲ့ေသာ္လည္း ေနာက္ပိုင္းတြင္ ေခါင္းတလားသယ္သည့္ အလုပ္သာ အလုပ္မ်ားလာခဲ့သည္ဟုဆိုသည္။

‘‘ေယာက်္ားက မူးပဲေနေတာ့ ေယာက်္ားကို မခံခ်င္တာနဲ႔ ဆုိက္ကား၀င္နင္းခဲ့တာပါ’’ဟု ေဒၚလွရီက ဆုိက္ကားျဖင့္ ေခါင္းတလားစသယ္ျဖစ္ပံုကုိ ဖြင့္ဟသည္။

ေဒၚလွရီ အလုပ္လုပ္စက ယခုေရေ၀းသုသာန္မေပၚမီ ယခင္သုသာန္အေဟာင္းေနရာတြင္ စလုပ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ၿပီး ထုိအခ်ိန္က အျခားအမ်ိဳးသားဆုိက္ကားနင္းသူမ်ားႏွင့္ အၿပိဳင္အလုပ္လုပ္ခဲ့သည္ဟု ဆိုသည္။

‘‘ေရေ၀းမတိုင္ခင္ ေရေ၀းအေနာက္ဘက္မွာ သခ်ႋဳင္းတစ္ခုရိွတယ္။ အဲဒီကတည္းက လုပ္ခဲ့တာ။ မနက္တုိင္းလည္း မထသ ၃၇ ဂိတ္ကို ေလးနာရီအေရာက္သြားၿပီး ခရီးသည္ႀကိဳဆုိက္ကားနင္းတယ္။ အမ်ိဳးသားဆုိက္ကားနင္းသူေတြနဲ႔ အၿပိဳင္ပဲ အဲဒီတုန္းက ဆုိက္ကားက ငါးစီးေလာက္ပဲ ရိွေသးတယ္’’ဟု ေဒၚလွရီက သူ၏အလုပ္ဘ၀အစပုိင္းအခ်ိန္မ်ားကုိ ေျပာျပသည္။

ယခုအခ်ိန္ထိလည္း အခ်ိဳ႕ေသာ ေခါင္းတလားလုပ္သူအခ်ိဳ႕ႏွင့္ အလုပ္သမားမ်ားက ေစ်းသြားလိုသည့္အခါတြင္ ရံဖန္ရံခါ လုိက္ပို႔ေပးရေသးသည္ဟု ဆိုသည္။ ေဒၚလွရီအလုပ္လုပ္ခါစက ေခါင္းတလားတစ္လံုးအား ခရီးေ၀းသို႔ လုိက္ပုိ႔ရလွ်င္ ငါးရာက်ပ္သာရရိွခဲ့ေသာ္လည္း ထိုအခ်ိန္မ်ားက ေန႔စဥ္၀င္ေငြ တစ္ေသာင္းခန္႔ ပ်မ္းမွ်ရသည္ဟု ဆုိသည္။ ယခုေနာက္ပုိင္းတြင္ေတာ့ သူမ၀င္ေငြ ေလ်ာ့က်လာသည္။ ေခါင္းတလားဆုိင္တန္းမ်ားက ေရေ၀းအေအးတုိက္သုိ႔ ေခါင္းတစ္လံုးပုိ႔ရလွ်င္ ႏွစ္ရာက်ပ္ႏွင့္ အနီးနားေဒသမ်ားျဖစ္သည့္ ကုန္းတလေပါင္ကဲ့သို႔ ေနရာမ်ားအထိ ပို႔ရလွ်င္ က်ပ္ေျခာက္ေထာင္အထိရရိွသည္ဟု ဆုိေသာ္လည္း သူ၏တစ္ေန႔၀င္ေငြမွာ ပ်မ္းမွ်သံုးေထာင္၀န္းက်င္သာ ရိွေတာ့သည္။

ထိုသုိ႔ျဖစ္ရျခင္းမွာ နာေရးကူညီမႈအသင္းမ်ား ေပၚေပါက္လာသျဖင့္ လူအမ်ားက နာေရးကိစၥမ်ားတြင္ ျပင္ပသုိ႔ အားမကုိးေတာ့ျခင္းေၾကာင့္ဟု ဆုိသည္။ ‘‘အသက္ ၂၈ ႏွစ္ေလာက္တုန္းကေတာ့ တစ္ေန႔ကုိ တစ္ေသာင္း၊ တစ္ေသာင္းေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ရတာေပါ့။ အခုေတာ့ အဲဒီေလာက္မရေတာ့ပါဘူး။ အဖဲြ႕အစည္းေတြလည္း ေပၚလာတာကိုး’’ဟု ေဒၚလွရီက သူ၏လက္ရွိအလုပ္အကုိင္အေျခအေနကုိ ေျပာျပသည္။

ေဒၚလွရီေနထိုင္ရာေနရာသည္ ရပ္ကြက္ႏွင့္ သိပ္အလွမ္းေ၀းလွသည္ မဟုတ္ေသာ္လည္း ရပ္ကြက္သူ၊ ရပ္ကြက္သားမ်ားႏွင့္ေတာ့ ခပ္စိမ္းစိမ္းပင္ေနသည္ဟု သူကဆုိသည္။ ‘‘အေခါင္းအလုပ္ကုိ လုပ္ေနေတာ့ သူတုိ႔က စ႑ာလလုိ႔ သတ္မွတ္ထားၾကတယ္ေလ။ ထိုအေျခအေနျဖစ္ေနေသာ္လည္း ေဒၚလွရီတြင္ စိတ္ပ်က္အားငယ္မႈကုိ မေတြ႕ရပါ။ သူ႔သားသမီးမ်ားႏွင့္ ဘ၀ကုိ ရဲရဲတင္းတင္းပင္ ျဖတ္သန္းေနသည္။ ခင္ပြန္းျဖစ္သူ ယမကာေက်းကြၽန္ျဖစ္ၿပီးေနာက္ အိမ္ေထာင္စု၀င္ေငြကုိ ဦးေဆာင္ရွာေဖြခဲ့သူျဖစ္ၿပီး ခင္ပြန္းအား အိမ္တြင္ေနေစကာ ေသာက္လုိသမွ် ခြင့္ျပဳခဲ့သည့္ ေဒၚလွရီသည္ ခင္ပြန္းဆံုးပါးသြားခ်ိန္တြင္လည္း သူ႔အတြက္ ထူးျခားမႈမရိွခဲ့ဘဲ လုပ္လက္စအလုပ္ကို ဆက္လုပ္ကာ မိသားစုအတြက္ အဓိက၀င္ေငြကုိ ရွာေဖြေပးေနသည္။

သားသမီးေျခာက္ဦး၏မိခင္ ေဒၚလွရီသည္ ငယ္စဥ္ကပင္ မိခင္၊ ဖခင္မ်ား ဆံုးပါးသြားခဲ့သျဖင့္ ပညာေရးကံအားနည္းခဲ့သူျဖစ္သည္။ သူတို႔၏ ဘ၀ျဖတ္သန္းမႈအရလည္း သားသမီးမ်ားအား ပညာေရးအေမြ ေကာင္းစြာေပးႏုိင္ျခင္းမရိွဘဲ အလယ္တန္းအဆင့္၊ မူလတန္းအဆင့္ျဖင့္ပင္ သားသမီးမ်ားအား ေက်ာင္းမွႏုတ္ပယ္ကာ လုပ္ငန္းခြင္အတြင္းသုိ႔ ၀င္ေရာက္ေစခဲ့သည္။ သူ၏ သားသမီးမ်ားသည္လည္း သူ႔လိုပင္ ေရေ၀းသုသာန္ကုိ အမွီျပဳကာ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနၾကသည္။

သုိ႔ေသာ္ ေဒၚလွရီသည္ လက္ရိွတြင္ အလုပ္အကုိင္ရိွသည့္ သားသမီးမ်ား၏ ေထာက္ပံ့မႈကိုမရရိွဘဲ သူ႔၀မ္းသူေက်ာင္းကာ အတူေနသမီးႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းလ်က္ရိွသည္။ အဖဲြ႕အစည္းမ်ား ေပၚေပါက္လာသျဖင့္ ၀င္ေငြေလ်ာ့က်လာသည့္ ေဒၚလွရီသည္ သူ၏ ေလ်ာ့က်သြားသည့္၀င္ေငြကုိ တစ္ဖက္တစ္လမ္းမွ ျပန္ျဖည့္သည့္အေနျဖင့္ ေရေ၀းသုသာန္ရိွ အလုပ္သမားမ်ားအား ထမင္းခ်ိဳင့္ပို႔ျခင္းအလုပ္ကိုပါ တဲြဖက္လုပ္ကုိင္ေနရသည္ဟု ဆုိသည္။

ျမန္မာမုန္႔မ်ားလုပ္ေရာင္းသည့္ မ်ိဳး႐ုိးမွ ဆင္းသက္လာသည့္ ေဒၚလွရီသည္ သူ႔တြင္ အျခားအလုပ္တစ္ခုေရြးခ်ယ္ရန္အခြင့္အလမ္းရိွပါက ထမင္းဆုိင္ေလးတစ္ဆုိင္ဖြင့္ကာ ေရာင္းခ်လိုသည့္ ဆႏၵရိွသည္ဟုဆုိသည္။

သုိ႔ေသာ္ အိမ္ေထာင္ေရးကံမေကာင္းခဲ့သူ ေဒၚလွရီသည္ လက္ရိွ သူလုပ္ကုိင္ရာ အလုပ္ကိုပင္ အသက္ထက္ဆံုး လုပ္ကုိင္သြားရမည္ဟု ယူဆေနသူျဖစ္သည္။ ‘‘အလုပ္ကေတာ့ အသက္မေသမခ်င္း လုပ္စားေနရမွာပဲ’’ဟု မ်က္ႏွာတြင္ သနပ္ခါးအေဖြးသားလိမ္းထားေသာ ေဒၚလွရီကေျပာသည္။ သူ၏မ်က္လံုးမ်ားကေတာ့ မၿပီးဆံုးေသးသည့္ ဘ၀တုိက္ပဲြကုိ ေတြးေတာရင္း ေမွ်ာ္ေငးလ်က္

From: 7 Day

www.mmdailystar.com

1 comments:

  1. သားသမီးငါးေယာက္က ဘာလို႕မ်ား ျပန္မေထာက္ပ့ၿကတာလဲကြာ။မိဘဆိုတာ မိဘပါဘဲ။မင္းတို႕လဲ တေန႕ မိဘ ျဖစ္မွာဘဲေလ။

    ReplyDelete

လြတ္လပ္စြာေျပာဆို ေရးသားႏိုင္ပါသည္။
မွတ္ခ်က္မ်ားကုိ မၾကာမွီ ေဖာ္ျပေပးပါမည္။

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...