Monday, 1 December 2014

သူရဲေကာင္းတို႕ ျမန္မာျပည္ အပိုင္း (၃)


========================

ထိုးစစ္စတင္ၿပီး တတိယေျမာက္ေန႕တြင္ အစြန္းေရာက္ေသာင္းက်န္းသူမ်ားကို နယ္စပ္မ်ဥ္းေပၚအထိ တိုက္ထုတ္ၿပီးျဖစ္ေနၿပီ။ ေသနတ္သံမ်ားကေတာ့ ႀကိဳၾကား ႀကိဳၾကား ၾကားေနရဆဲ။ တခါတရံ လက္နက္ႀကီးက်ည္မ်ားကလည္း က်ေရာက္ေပါက္ကြဲေနဆဲ။ သူတို႕တပ္ရင္းက ေရွ႕တိုးၿပီး နယ္စပ္မ်ဥ္းႏွင့္ ကိုက္ (၅၀၀)ေလာက္ အကြာထိ ေနရာယူ ရင္ဆိုင္ထားၿပီးျဖစ္သည္။

ေဆးမွဴးေလး ဗိုလ္ရဲေနာင္နဲ႕ သူ႕ေဆးတပ္စုေလး အဖို႕ေတာ့ ဒီေန႕ ေတာ္ေတာ္ အလုပ္မ်ားေနသည္။ ရန္သူ႕လက္နက္ႀကီးက်ည္က်ၿပီး အစ (Splinters)မွန္ေသာ စစ္သည္မ်ား တဖြဲဖြဲ ဝင္ေရာက္လာ ေသာေၾကာင္ ့့ျဖစ္သည္။ ရဲေနာင္တို႕ အေနျဖင့္ လုပ္စရာရွိသည္မ်ားကို ခပ္သြက္သြက္လုပ္ေနၾကသည္။ အခုေတာ့ ေက်ာင္းဆင္းစ ဆရာဝန္ေပါက္စႏွင့္ မတူေတာ့။ အရာရာကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ႏွင့္ လုပ္ေဆာင္တတ္ေနၿပီေလ။ တိုက္ပြဲ အေတြ႕အႀကံဳက သူ႕ကို တစ္သက္မေမ့ႏိုင္ေအာင္ သင္ေပးလိုက္သည္ဘဲ။ သူ႕ဆရာႀကီး နႏၵ (Nanda Htun Htet)ႏွင့္ ဝါရင့္ ေဆးရဲေဘာ္မ်ား၏ အစြမ္းကိုလည္း ပစ္ပယ္ထား၍ မျဖစ္။
လူနာကလည္း (၂၀)ေက်ာ္ေလာက္ျဖစ္လာသည္။ ဒီေနရာမွာ ေက်ာင္းတုန္းက သူတို႕ သင္ယူခဲ့ရတဲ့ လူနာေရြးခ်ယ္ စစ္ထုတ္ျခင္း (Triage) ဘာသာရပ္က အသံုးဝင္သည္။ (Triage အေၾကာင္း ေနာက္မွ ဗဟုသုတအျဖစ္ အေသးစိတ္ေရးပါမည္။) တပ္ရင္းေဆးတပ္စုျဖစ္၍ ဘာမွေတာ့ အမ်ားႀကီး မလုပ္ႏိုင္။ ဒဏ္ရာမ်ားအား ေရာဂါပိုးမဝင္ေစရန္ ေဆးေၾကာျခင္း၊ ေသြးထြက္မ်ားသူမ်ားကို ေသြးတိတ္ေစရန္ ေသြးေၾကာရွာၿပီးခ်ည္ျခင္း၊ Drip line တင္ျခင္းႏွင့္ တပ္မဌာနခ်ဳပ္ရွိ စစ္ေျမျပင္ေဆးရုံသို႕လႊဲေျပာင္း ပို႕ေဆာင္ျခင္းတို႕ကိုသာလုပ္ႏိုင္သည္။ ေသြးသြင္းရန္လိုေသာ လူနာမ်ားကို ေပးရန္ေသြးမရွိ၊ Facilities လည္းမရွိ။

ဒီေန႔ ရာသီဥတုက ထံုးစံအတိုင္းမေကာင္းျပန္။ မိုးတဖြဲဖြဲႏွင့္ ျမင္ကြင္းကပိတ္ေန။ အဲဒီေတာ့ ရဟတ္ယာဥ္ျဖင့္ လူနာမေကာက္ႏိုင္။ ရဟတ္ယာဥ္သံၾကားေနရၿပီမွ မဆင္းႏိုင္သည့္အျဖစ္ကို နားလည္ခံစားႏိုင္မည္ဟုထင္ပါသည္။ ကိုစကိုင္း (Sky Hunter)ကေတာ့ မရ ရေအာင္ဆင္းလာမည္ဟု စက္ထဲမွ ေျပာေနသည္။

တပ္ရင္းေတြက ေရွ႕ကို အေတာ္ေရာက္ေနၿပီး တပ္မဌာနခ်ဳပ္က ေနာက္တြင္ပင္က်န္ေနေသာေၾကာင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေထာက္ပ့ံမႈလမ္းေၾကာင္းက ရွည္ေနသည္။ ေသာင္းက်န္းသူေတြကလည္း ဆုတ္ခြာစဥ္က တံတားအားလံုးကို ခ်ိဳးသြားသည့္အတြက္ ေခ်ာင္းေျမာင္းေပါမ်ားေသာ ေဒသတြင္ စစ္ဆင္ေနရေသာ သူတို႕အဘို႕ ဒုကၡေရာက္ရသည္။ “တိုက္ပြဲ မစတင္မီပင္ တပ္ေထာက္မ်ားက တိုက္ပြဲ၏ အႏိုင္အရႈံးကို ဆံုးျဖတ္ၿပီးျဖစ္သည္” ဟူေသာ ဒုတိယ ကမာၻစစ္ အတြင္းက ဂ်ာမန္တပ္မေတာ္မွ စစ္သူႀကီး ရြမ္းမဲ (Field Marshal Erwin Rommel) ေျပာခဲ့သည့္ စကားက သူ႕နားထဲ ၾကားေယာင္လာသည္။ ဟုတ္သည္။ စစ္ပြဲ တစ္ပြဲ အတြက္ အုပ္ခ်ဳပ္ေထာက္ပံ့မႈ (Logistics)က အသက္တမွ် အေရးႀကီးလွသည္။

ဒီေနရာမွာ သူ႕ ေဆးတပ္စု သူနာတင္ BTR အေၾကာင္းေျပာဖို႕ျဖစ္လာသည္။
တစ္စီးတည္းေသာ သူနာတင္ BTR – 3U M3 ေၾကာင့္ နည္းနည္းေတာ့ အဆင္ေျပေနသည္။ BTR က ေရျပင္ေပၚျဖတ္ၿပီး ေမာင္းႏုိင္သည္ေလ။ ဒီေခ်ာင္းေတြေလာက္ကေတာ့ အသာေလးျဖတ္နိုင္သည္။ ျပႆနာက BTR က လူနာေလးဦးသာ သယ္ႏိုင္သည္။ တပ္ရင္းမွ အျခား BTR မ်ားကိုလည္း ေခၚသံုးဖို႕ကလည္းမျဖစ္ႏုိင္။ အဲဒီေတာ့ ဒီတစ္စီးတည္းႏွင့္ အသြား အျပန္ (၄)နာရီေလာက္ခရီးကို ေခါက္တုန္႕ေခါက္ျပန္သြားေနရသည္။ ဒါ့အျပင္ ယာဥ္ေမာင္းက တိုက္စစ္ ပထမေန႕ကတည္းက သူတို႕ေဆးတပ္စုအနီးကို လက္နက္ႀကီးက်ည္ က်ေရာက္ေပါက္ကြဲေသာေၾကာင့္ ဒဏ္ရာရၿပီး ေနာက္ကိုပို႕လိုက္ရသည္။ ယာဥ္ေမာင္း မရွိေသာေၾကာင့္ သူတို႕ အဆင္မေျပ ျဖစ္ၾကရေသးသည္။ ယာဥ္ေမာင္း အပိုလည္းမရွိ။

သို႕ေသာ္ ကယ္တင္ရွင္က ေပၚလာသည္။ သူတို႕တပ္ရင္း၏ ျပင္ဆင္ေရးအလုပ္ရံု တပ္ခြဲမွ အင္ဂ်င္နီယာ အရာရွိ ဗိုလ္ေဖာႀကီး (Faw Gyi)ျဖစ္သည္။ ရဲေနာင္နဲ႕က တစ္နယ္တည္းသား။ ညီအစ္ကိုလို ခင္သူျဖစ္သည္။ သူက စြယ္စံုရ။ လက္နက္လဲျပင္၊ ကားလဲျပင္ အကုန္လုပ္သည္။ တုိက္ယာဥ္ကို သူဘဲ ေမာင္းေပးမည္ဟုဆိုသည္။ တပ္ရင္းမွဴးကို တင္ျပေတာ့ ပထမေတာ့ အင္တင္တင္လုပ္ေနေသးသည္။ ရင္းမွဴး ဒုမွဴးႀကီး ဘီလူး (နန္းလီ အသည္းကြဲေနသည္)က စာအုပ္ႀကီးသမား။ ရင္းမႉးက မင္းမရွိရင္ ငါ့ကားေတြဘယ္သူျပင္ေပးမွာလဲဟုေျပာသည္။ ကိုေဖာက အဘ ကြၽန္ေတာ့ေကာင္ေလးေတြက စိတ္ခ်ရပါတယ္ဟုေျပာမွ ေမာင္းေပးလိုက္ကြာဟု အမိန္႕ေပးလိုက္သည္။ အဲဒါနဲ႕ ယာဥ္ေမာင္း လိုသည့္ ျပႆနာ ေျပလည္သြားသည္။ အခုေတာ့ ေဖာႀကီး ယေန႕အတြက္ ဒုတိယ အေခါက္ လူနာေတြသြားပို႕ေနၿပီ။ တကယ္ အေရးႀကံဳလာသည့္ အခ်ိန္တြင္ေတာ့ မည္သည့္ေက်ာင္းက ဆင္းသည္ျဖစ္ေစ ညီအစ္ကို စိတ္ဓာတ္ေတြေပၚလာေတာ့သည္။

ေန႕လည္ခင္းေရာက္ေတာ့ လူနာေတြ ထပ္ေရာက္လာသည္။ သူ႕ေရွ႕မွာ စစ္သည္တစ္ေယာက္ ဒဏ္ရာကေန ေသြးေတြ တစိမ့္စိမ့္ထြက္လ်က္ လွဲေလ်ာင္းေနသည္။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႕ ေဆးတပ္ၾကပ္ႀကီး နႏၵ။ ဘယ္ဘက္ပုခံုးႏွင့္ အစာအိမ္တို႕ကို လက္နက္ႀကီးအစမွန္ထားသည္။ ျဖစ္ပံုက နံနက္ေစာေစာကတည္းက ဆရာႀကီးနႏၵက ေရွ႕ပိုင္းတြင္ ရင္ဆိုင္ေနရေသာ တပ္ခြဲမ်ား အထိသြားကာ လူနာေကာက္သည္။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာဘဲ ရန္သူ၏ တန္ျပန္ထိုးစစ္စသည္။ စစ္သည္အခ်ိဳ႕က ဒဏ္ရာရကာ ေရွ႕တြင္ Pinned down မိေနသည္။ အဲဒါကို နႏၵက သူ႕ MA – 3 Mark 4 ျဖင့္ ပစ္တက္ တက္ရင္ လူနာမ်ားကို ဆြဲထုတ္ရန္ ႀကိဳးစားသည္။ ႀကိဳးပမ္းေနစဥ္တြင္ပင္ လက္နက္ႀကီး က်ည္မ်ားက ထပ္မံက်ေရာက္ကာ နႏၵကိုပါထိေတာ့သည္။ သူ႕ရဲေဘာ္စိတ္ကေတာ့ ခ်ိီးက်ဴးစရာပင္။

ရဲေနာင္လည္း နႏၵ၏ ဒဏ္ရာမ်ားကို ေသြးတိတ္ေစရန္ အေတာ္ပင္လုပ္ရသည္။ Drip line ကေတာ့ ထည့္ထားၿပီးၿပီ။ သို႕ေသာ္ ေသြးကမေပးႏိုင္။ သူ႕ ပုခုံးက ဒဏ္ရာကို အာရုံစိုက္ေနစဥ္ပင္ အစာအိမ္ေနရာက ေသြးမ်ား ပိုမိုထြက္လာပါေတာ့သည္။ အဲဒါနဲ႕ ရဲေနာင္လည္း အစာအိမ္ဘက္ကို အာရုံေျပာင္းလိုက္ေတာ့ ပုခံုးက ေသြးထြက္လြန္လာသည္။ ေသြးတိတ္ေစရန္ အခ်ိန္ကိုလုရင္း အသည္းအသန္ ႀကိဳးစားေနရသည္။ အသက္ အႏၱရာယ္ကလည္း ပို၍ ပို၍ စိုးရိမ္လာရသည္။
သူနာတင္ တိုက္ယာဥ္လည္း ျပန္လာေနသည္မွာ ခရီးတစ္ဝက္သာေရာက္ေသးသည္။ သူ႕အေနျဖင့္ မည္မွ်ပင္ ႀကိဳးစားေသာ္လည္း ဆရာႀကီး၏ အေျခ အေနမွာ မတိုးတက္လာသည့္ အတြက္ စိတ္ဓာတ္ တျဖည္းျဖည္း က်ဆင္းလာသည္။ ေအာ္ သူတုိ႕ခ်စ္ရေသာ ဆရာႀကီးကို စြန္႕လႊတ္ရေတာ့မွာပါလား။

နႏၵက နာက်င္မႈ ေဝဒနာကို ခံစားေနရေပမယ့္ သူ႕မ်က္ႏွာ အမူအယာကို ဖတ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ပင္ သတိေကာင္းေကာင္းရေနသည္။

“ဗိုလ္ႀကီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ပစ္မထားပါနဲ႕ဗ်ာ။ အိမ္မွာ မိန္းမရယ္၊ ကေလးႏွစ္ေယာက္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ မိဘေတြက်န္ေနေသးတယ္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ့္ကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ေတာ့ ရေအာင္လုပ္ေပးပါဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ အသက္ရွင္မွာပါဗ်ာ။”

သူ႕စကားေတြက ရဲေနာင္၏ က်ေနေသာ စိတ္ဓာတ္ကို ျမွင့္ေပးလိုက္သလိုပင္။
နာက်င္မႈေဝဒနာမ်ားျဖင့္ အသက္လုေနေသာ သူတစ္ဦး၏ ျပင္းျပေသာ ဆႏၵက သူ႕ကို လႈပ္ႏိုးလုိက္သည္ႏွင့္ မျခား။
ရဲေနာင္ အတြက္ေတာ့ သူ႕ဆရာႀကီး အသက္ရွင္ဖို႕ကလြဲၿပီး အျခားဘာမွ အေရးမႀကီးေတာ့သလို ရုတ္တရက္ခံစားလိုက္ရသည္။

ပုခုံးဒဏ္ရာကေသြးတိတ္ေနၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း အစာအိ္မ္က ေသြးေတြ တစိမ့္စိမ့္ထြက္ေနေသးသည္။ ေသြးေၾကာကဖမ္းမရေသး။ သူလဲ ေဆးခန္းရြက္ဖ်င္တဲ အတြင္း မ်က္လံုးတစ္ခ်က္ ေဝ့ၾကည့္လိုက္ရင္းက ေသြးတိတ္သြားေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့မလဲဟု ေတြးလိုက္သည္။
လူနာခုတင္ေပၚတြင္ခင္းထားေသာ ေစာင္ၾကား တစ္ကိုေတြ႕လိုက္သည္ႏွင့္ သူလည္း အႀကံရသြားသည္။ ေစာင္ၾကားကို ဆြဲယူ၊ နႏၵ ခါးေလာက္မွေနၿပီး တတ္ႏိုင္သေလာက္တင္းေနေအာင္ ခ်ည္လုိက္သည္။
မ်က္လွည့္ျပလိုက္ သလားပင္ ေအာက္ေမ့ရသည္။ ထြက္ေနသည့္ ေသြးေတြ ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိပင္ ရပ္သြားေတာ့သည္။

ေက်ာင္းတုန္းက သင္ရိုးညႊန္းတမ္းမ်ားႏွင့္ ကိုးကားစရာ စာအုပ္ထူထူမ်ားထဲတြင္ ဤလို ျပဳလုပ္ရမည္လို႕ေတာ့ ေရးမထား။ သို႕ေသာ္ ေဆးပညာတြင္ “Never” ဆိုသည့္ စကားလံုးမရွိ။ ဒီေန႕မွန္ေနတာေတြက ေနာက္ေန႕တြင္မွားခ်င္မွားေနႏိုင္သလို ဒီေန႕မွားေနတာေတြကလည္း နံနက္ျဖန္ မွန္ခ်င္မွန္ေနႏိုင္သည္။ ယေန႕ေတာ့ ကံၾကမၼာက သူတို႕ႏွစ္ေယာက္လံုးဘက္တြင္ရွိေနသည္။ ဒီေန႕သူ႕အေပ်ာ္ကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာတိုင္ ေမ့ရႏိုင္ေတာ့မည္မဟုတ္ေတာ့။

မေရွးမေႏွာင္းမွာဘဲ သူနာတင္တိုက္ယာဥ္ ဆိုက္ေရာက္လာေသာေၾကာင့္ နႏၵကို သူကုိယ္တိုင္ပင္ ထမ္းစင္ျဖင့္ထမ္းကာ တိုက္ယာဥ္ေပၚတင္ေပးလိုက္သည္။ ေဖာႀကီးကိုလည္း လမ္းခရီးတြင္ ဂရုတစိုက္ေမာင္းေပးရန္လည္း မွာလိုက္ရေသးသည္။

ရဲေနာင္တို႕၏ ဆရာႀကီး နႏၵတစ္ေယာက္ေတာ့ အသက္ အႏၱရာယ္မွ လြတ္ေျမာက္ကာ သူခ်စ္ေသာ မိသားစုႏွင့္ ျပန္လည္ဆံုေတြ႕ခြင့္ ရရွိခဲ့ပါသည္။ သူ၏ အသက္ကို ပဓာနမထားဘဲ မိမိစစ္သည္မ်ားကို ရန္သူ႕လက္မွ ကယ္တင္ရန္ႀကိဳးပမ္းခဲ့မႈ အတြက္ ဒုတိယအရာခံဗို္လ္/ခြဲစိတ္လက္ေထာက္ အျဖစ္ စစ္ေျမျပင္ အဆင့္တိုးေပးျခင္းခံရၿပီး သူရဲေကာင္းမွတ္တမ္းဝင္ တံဆိပ္ခ်ီးျမွင့္ခံရပါသည္။ သူရဲေကာင္းမ်ားစြာထဲမွ တစ္ေယာက္ကို မ်က္ဝါးထင္ထင္ ေတြ႕ႀကံဳလိုက္ရျခင္းလည္း ျဖစ္ပါသည္။

ေနာင္သူနဲ႔ဆံုတိုင္း ဆရာႀကီး နႏၵေျပာေလ့ရွိသည္က "ဗိုလ္ႀကီးနဲ႔ ေစာင့္ၾကားေပးတဲ့ အသက္ဘဲရွိပါေတာ့တယ္" ဟူ။ ဟုတ္သည္ေလ၊ေငြေၾကးအရ တန္ဖိုး အနည္းငယ္သာရွိေသာ ေစာင္ၾကားေလးတစ္ထည္က အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ေသာ လူတစ္ဦး အသက္ကိုကယ္တင္ႏိုင္ခဲ့သည္ဘဲ။

ဤ အျဖစ္ကို ႀကံဳေတြ႕ရၿပီးေနာက္ ရဲေနာင္သိလုိက္ရသည္ကား လူတစ္ဦး၏ ေသျခင္း၊ ရွင္ျခင္းကို တစ္စံုတစ္ခုေသာ အရာကား လႊမ္းမိုးထားသည္ဆိုေသာ အခ်က္ပင္။ ကံၾကမၼာပင္ေလာ၊ ေမတၱာတရားပင္ေလာ၊ ရဲေဘာ္ရဲဘက္စိတ္ပင္ေလာ။ သူမသိႏိုင္ပါ။ သို႕ေသာ္ သူအတြက္ရလိုက္သည့္ သင္ခန္းစာကေတာ့

‪#‎NEVER_EVER_GIVE_UP_ON_A_PATIENT_EVEN_MENTALLY‬
“လူနာ အေပၚတြင္ နည္းနည္းေလးမွ လက္မေလွ်ာ့လိုက္ပါႏွင့္။”

ေလးစားစြာျဖင့္

ရဲေနာင္
(၂၉/၉/၂၀၁၄) (၀၄၀၀)နာရီ

(ဝန္ခံခ်က္။ Maj. Deshwal ၏ The Higher Force အား ေက်ာရုိးယူၿပီး အနာဂတ္တြင္ ရင္ဆိုင္ ႀကံဳေတြ႕ႏိုင္သည့္ အျခင္းအရာမ်ားႏွင့္ ဆက္စပ္ကာ ျမန္မာမႈျပဳထားပါသည္။ လက္ရွိတြင္ ဖြဲ႔စည္းထားျခင္းမရွိေသးေသာ ယႏၱရားတင္ေျခလ်င္တပ္မ်ားကို ထည့္သြင္းထားရျခင္းမွာ အနာဂတ္တြင္ Mechanized Infantry မ်ား ဖြဲ႕စည္းေပးေစခ်င္ေသာ ဆႏၵတစ္ခုသာရွိပါသည္။ ခင္မင္ရေသာ မိတ္ေဆြမ်ား၏ အမည္မ်ားအား အသံုးျပဳထားျခင္းအား နားလည္ေပးေစခ်င္ပါသည္။)


အပို္င္း ( ၁ ) အားဒီမွာ ဖတ္ႏိုင္ပါတယ္

အပိုင္း ( ၂ )အားဒီမွာ ဖတ္ႏိုင္ပါတယ္ 

www.mmdailystar.com

0 comments:

Post a Comment

လြတ္လပ္စြာေျပာဆို ေရးသားႏိုင္ပါသည္။
မွတ္ခ်က္မ်ားကုိ မၾကာမွီ ေဖာ္ျပေပးပါမည္။

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...